1Sm 3 - czy wystarczy nie grzeszyć, aby nie być winnym?

W dzisiejszym rozdziale opisany jest początek życia Samuela i jego pierwsze objawienie od Boga. Dowiadujemy się stamtąd, jaki los czeka Helego oraz dlaczego właśnie tak - a chodzi o sprawę dość poważną, szczególnie że chyba łatwą do pominięcia przez ludzi w ich rachunku sumienia.

1 Młody Samuel usługiwał Panu pod okiem Helego. W owym czasie rzadko odzywał się Pan, a widzenia nie były częste. 2 Pewnego dnia Heli spał w zwykłym miejscu. Oczy jego zaczęły już słabnąć i nie mógł widzieć. 3 A światło Boże jeszcze nie zagasło.

Sdz 13 - jak Bóg powiedział, że będzie Samson

W dzisiejszym rozdziale rodzi się Samson - to jedna z tych postaci, które pomimo powszechnej nieznajomości Biblii jakoś przedzierają się do świadomości mas. Narodziny jego poprzedzone są ciekawym objawieniem, które już się niestety nie przedziera. Wygląda na to, że anioł, który przyszedł do rodziców Samsona, nie był takim sobie zwykłym aniołem, ale wcieleniem Boga - a przynajmniej tak twierdził Manoach.

Sdz 7 - a ty? czy klękasz pijąc wodę z rzeki?

Historii Gedeona ciąg dalszy. Zebrały się u źródeł liczne rzesze Żydów, a Bóg stwierdził, że jest ich za dużo. Najpierw zatem kazał odesłać tych, co się boją, a następnie z pozostałych wybrał tylko trzystu. Dlaczego tak? kogo wybrał? co z nimi dalej? - na te właśnie pytania odpowiada dzisiejszy rozdział.

1 Wstał więc o świcie Jerubbaal, czyli Gedeon, wraz z całym zgromadzonym ludem i rozbił obóz u źródeł Charod. Obozowisko Madianitów leżało na północ od pagórka More w dolinie.

Sdz 6 - eksperymenty Gedeona na Bogu

Kolejny ciekawy rozdział Księgi Sędziów. Mijają lata i Izrael znów odwraca się od Boga. Dziwne, że kronikarze zapisują właśnie te momenty, gdy wszystko się sypie, a nic nie wiemy o tym, co się działo w latach dobrobytu. Hm, no ale coś w tym jest, że klęski zapamiętuje się najlepiej - lekcje historii polskiej też zwykle składają się z porażek i bohaterskiej walki.

Tak czy inaczej, rozdział dzisiejszy mówi o Gedeonie, który został przez Boga powołany, aby znowu wyzwolić Izraela. Na początku jakoś bez entuzjazmu przyjmuje swoje powołanie, trochę jak Mojżesz. Ale potem duch w niego wstępuje i zaczyna gromadzić ludzi. Najciekawsze natomiast (i najbardziej zabawne) są jego eksperymenty na Bogu, których dokonał aż trzy. Zapraszam.

Pwt 31 - skąd Bóg wiedział, że Żydzi zgrzeszą?

Ten rozdział jest ciekawy. A nawet bardzo. Bóg bowiem mówi Izraelitom, że zgrzeszą. Więcej, on im to każe zapisać na piśmie, a pismo pilnie strzec, aby nie zapomnieli, że Bóg wie, że oni zgrzeszą. Bezczelny, nie? Sytuacja ta skłoniła mnie ku pochyleniu się nad tematem predestynacji i wolnej woli, tak że no, trochę filozofuję sobie w tym dzisiejszym rozdziale - mam nadzieję, że nie za bardzo i że z sensownymi wnioskami. A jak kogoś nie interesuje predestynacja, to zawsze może się dowiedzieć, ile Mojżesz miał lat, albo co Bóg w namiocie robił z Jozuem.

1 I jeszcze Mojżesz odezwał się tymi słowami do Izraela: 2 «Dziś mam już sto dwadzieścia lat.

Fju, no to dużo... To znaczy, że przy objawieniu na górze Synaj miał już około osiemdziesiąt.

Lb 20 - dlaczego Aaron z Mojżeszem nie weszli do Kanaanu?

To zdjęcie po lewej najprawdopodobniej przedstawia ową skałę, z której wytrysnęła w dzisiejszym rozdziale dla Izraelitów woda.

Ale oprócz wody dzieje się tu więcej: Edomici blokują Izraelitom drogę, umierają Miriam oraz Aaron, no i mowa jest o znowu o świętości - tym razem w nieco innym jej rozumieniu, a także o wierze i jej braku.

Lb 12 - czym się kończy zadzieranie z Mojżeszem

W dzisiejszym rozdziale Aaron i Miriam obgadują Mojżesza. Bogu się to nie podoba, więc interweniuje. Ogółem rozdział jest przyjemny, ciekawy i z rodzynkami, więc lepiej nie będę już nic więcej zdradzać.

1 Miriam i Aaron mówili źle przeciw Mojżeszowi z powodu Kuszytki, którą wziął za żonę. Rzeczywiście bowiem wziął za żonę Kuszytkę. 2 Mówili: «Czyż Pan mówił z samym tylko Mojżeszem? Czy nie mówił również z nami?» A Pan to usłyszał.

Te ostatnie słowa rozumiem w ten sposób: "Bóg rozmawiał i z nami, i z Mojżeszem, więc pod tym względem jesteśmy równi. Ale Mojżesz ma żonę Kuszytkę, więc jest od nas gorszy."

Lb 9 - jak Bóg sterował wędrówką Izraela

W dzisiejszym rozdziale najpierw mowa jest o Passze i pewnym związanym z nią problemie, który Bóg rozwiązał, następnie zaś znajdujemy niezwykły opis wędrówki Izraelitów, w pełni sterowanej przez Boga.

1 W pierwszym miesiącu drugiego roku po wyjściu z Egiptu mówił Pan do Mojżesza na pustyni Synaj: 2 «W oznaczonym czasie winni Izraelici obchodzić Paschę. 3 Będziecie ją obchodzić dnia czternastego tego miesiąca, o zmierzchu. Macie ją obchodzić według odnoszących się do niej praw i zwyczajów».

Kpł 9 - Aaron przeżywa swój pierwszy raz

Aaron stał się kapłanem i pierwszy raz w życiu składa ofiarę dla Boga. Bóg przychodzi, objawia swoją chwałę, spala ofiarę i wszyscy się cieszą. Ogólnie pozytywny rozdział.

1 Ósmego dnia zawołał Mojżesz Aarona, jego synów i starszych Izraela. 2 Potem powiedział do Aarona: «Weź sobie młodego cielca na ofiarę przebłagalną i barana na ofiarę całopalną, oba bez skazy, i przyprowadź przed Pana.

Wj 33 - jak udobruchać rozgniewanego Boga?

Dzisiejszy rozdział jest ciekawy, zawiera bowiem dużą ilość faktów bezpośrednio związanych z naturą Boga i Jego zachowaniem. Bóg bowiem jest na Żydów rozgniewany (o ile można użyć tego słowa) ze względu na ich bałwochwalstwo. Początkowo nie chce w ogóle pojawiać się wśród nich, twierdząc, że w takim przypadku musiałby ich zabić. Jednak później sytuacja się zmienia...

1 Potem zaś rzekł Pan do Mojżesza: «Idź i wyrusz stąd ty i lud, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej, do ziemi, którą obiecałem pod przysięgą Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi tymi słowami: Dam ją twojemu potomstwu. 2 I wyślę przed tobą anioła, i wypędzę Kananejczyka, Amorytę, Chetytę, Peryzzytę, Chiwwitę i Jebusytę. 3 I <zaprowadzę cię> do ziemi opływającej w mleko i miód, ale sam nie pójdę z tobą, by cię nie wytępić po drodze, ponieważ jesteś ludem o twardym karku».

Wj 24 - przymierze Boga z Izraelem i kamienne tablice

W dzisiejszym rozdziale Mojżesz przedstawia ludowi prawa, jakie otrzymał od Boga, po czym następuje zawarcie przymierza i pokropienie wszystkich Żydów krwią. Pojawiają się też kamienne tablice.

1 I rzekł [Pan] do Mojżesza: «Wstąp do Pana, ty, Aaron, Nadab, Abihu i siedemdziesięciu ze starszych Izraela i oddajcie pokłon z daleka. 2 Mojżesz sam zbliży się do Pana, lecz oni się nie zbliżą i lud nie wstąpi z nim».

A więc tworzy się pewnego rodzaju hierarchia: Mojżesz jest najgodniejszy, starsi trochę godni, a reszta niegodna widzenia się z Bogiem.

Wj 19 - góra trąbi, płonie, trzęsie się i grozi śmiercią

Dzisiejszy opis stanowi wstęp do głównego objawienia Boga Mojżeszowi. Z górą Synaj (czyli Horeb) zaczynają się dziać różne straszne rzeczy i prawie nikt się do niej nie może zbliżyć. Oprócz Mojżesza.

1 Było to w trzecim miesiącu od wyjścia Izraelitów z Egiptu; w tym dniu przybyli [oni] na pustynię Synaj. 2 Wyruszyli z Refidim, a po przybyciu na pustynię Synaj rozbili obóz na pustyni. Izrael obozował tam naprzeciw góry. 

3 Mojżesz wstąpił wtedy do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: «Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: 4 Wyście widzieli, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie.

Wj 16 - jak smakuje manna z nieba?

Dzisiejszy opis w zasadzie zamyka już całe czterdzieści lat wędrówki Żydów po pustyni, choć czyni to w bardzo skrócony sposób. Jest jednak mowa o przepiórkach oraz mannie z nieba i nawet znajduje się wzmianka o tym, jaki miała ona smak.

1 Następnie wyruszyli z Elim. Przybyło zaś całe zgromadzenie Izraelitów na pustynię Sin, położoną między Elim a Synajem, piętnastego dnia drugiego miesiąca od ich wyjścia z ziemi egipskiej. 2 I zaczęło szemrać na pustyni całe zgromadzenie Izraelitów przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi. 3 Izraelici mówili im: «Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzieśmy zasiadali przed garnkami mięsa i jadali chleb do sytości! Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę».

No, po miesiącu i piętnastu dniach musiały im się już chyba pokończyć wszystkie zapasy. Chociaż mieli jeszcze chyba jakieś trzody ze sobą. Może one też już zostały zjedzone?

Wj 14 - przejście przez morze + znalezione szczątki rydwanów

Dziś wyjątkowo wpis ze zdjęciem. Podczas analizy dzisiejszego rozdziału trafiłem bowiem na informację o niezwykłych odkryciach na dnie Morza Czerwonego, wraz z ich zdjęciami. W tekście znajdziecie linka do strony z opisem całego odkrycia. Reszta analizy jest oczywiście taka jak zwykle.

Rozdział dzisiejszy opisuje, jak nietrudno się domyślić, przejście Izraelitów przez Morze Czerwone i zatopienie rydwanów faraona - chyba jeden z najbardziej spektakularnych cudów w całej Biblii.

1 Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: 2 «Rozkaż Izraelitom, niech zawrócą i niech rozbiją obóz pod Pi-Hachirot pomiędzy Migdol a morzem, naprzeciw Baal-Sefon. Rozbijcie namioty naprzeciw tego miejsca nad morzem. 3 Faraon powie wtedy: Izraelici zabłądzili w kraju, a pustynia zamknęła im drogę. 4 Uczynię upartym serce faraona, i urządzi pościg za wami. Wtedy okażę potęgę moją nad faraonem i nad całym jego wojskiem. Poznają wówczas Egipcjanie, że Ja jestem Pan».

Wj 13 - nakaz ofiar z pierworodnych i wędrówka za słupem

Dziś Bóg ustanawia pewne rytualne prawa, które mają stać się wśród Izraelitów upamiętnieniem wyprowadzenia z Egiptu i ostatniej egipskiej plagi. Następnie zaś mowa jest o samej drodze i o tym, jak to Bóg prowadził Izraelitów w słupie dymu oraz ognia.

1 Pan tak powiedział do Mojżesza: 2 «Poświęćcie Mi wszystko pierworodne. U synów Izraela do Mnie należeć będą pierwociny łona matczynego - zarówno człowiek, jak i zwierzę».

Zastanawiam się, jakie konkretne obowiązki wiążą się z owym należeniem do Boga. Każdy pierworodny był kapłanem? Hm, na pewno będzie to skonkretyzowane w kolejnych księgach.

Wj 6 - inny opis objawienia w krzaku, gmatwający sytuację

Dzisiejszy rozdział jest rozdziałem dość zagmatwanym. Historia objawienia się Boga Mojżeszowi jest bowiem opowiadana od początku, niestety z pewnymi różnicami. A potem znajduje się mała porcja genealogii, która wygląda jak dzieło jeszcze innego autora i wstęp do kolejnego opisu objawienia, tym razem streszczonego do minimum.

1 Pan rzekł wtedy do Mojżesza: «Teraz ujrzysz, co uczynię faraonowi. [Zmuszony] mocną ręką wypuści ich i mocną ręką wypędzi ich ze swego kraju».

Wj 3 - jak ma na imię Bóg? - rozkminy przy płonącym krzewie

Długość dzisiejszego rozdziału nie jest zbyt wielka, jednak jest on na tyle dyskusyjny, że rozpisałem się na jego temat wyjątkowo. Mowa o pierwszym objawieniu Boga Mojżeszowi w ognistym krzewie - to właśnie ten moment, gdy mówi On o sobie: "Jestem, Który Jestem". Mowa Boga jest dosyć długa, zapowiada on plagi Egipskie, obiecuje Izraelitom złote misy - no, ciekawy fragment.

1 Gdy Mojżesz pasał owce swego teścia, Jetry, kapłana Madianitów, zaprowadził [pewnego razu] owce w głąb pustyni i przyszedł do góry Bożej Horeb.

Rdz 46 - Jakub z rodzinką wkracza do Egiptu

W tym rozdziale Bóg znowu objawia się Jakubowi, mówiąc mu, by szedł do Egiptu. Jakub więc idzie, wraz z całą swoją rodzinką, której jest tyle, że sam jej spis zajmuje z połowę rozdziału - około siedemdziesiąt osób. Do tego dochodzą trzody, niewolnicy pewnie też... naprawdę spora karawana. W końcu, po długiej podróży, Jakub wreszcie spotyka się z Józefem.

1 Izrael wyruszył w drogę z całym swym dobytkiem. A gdy przybył do Beer-Szeby, złożył ofiarę Bogu ojca swego, Izaaka. 2 Bóg zaś w widzeniu nocnym tak odezwał się do Izraela: «Jakubie, Jakubie!»

A to dziwne... Bóg sam przecież dał Jakubowi imię Izrael, a teraz znowu używa imienia Jakub, mimo iż nawet narrator nazywa go już Izraelem.

Rdz 32 - Jakub boi się Ezawa, ale walczy z samym Bogiem

Dzisiejszy rozdział opisuje powrót Jakuba do Kanaanu oraz jego przerażenie, gdy dowiaduje się, że Ezaw idzie na niego z wojskiem. Próbuje przebłagać brata licznymi trzodami i bydłem, a na końcu odbywa tajemniczą walkę z aniołem, a może nawet samym Bogiem, co wydaje się bardzo dziwne.

1 Nazajutrz rano Laban ucałował swych wnuków i swe córki, pobłogosławił im i udał się w powrotną drogę do siebie. 

2 Jakub ruszył w dalszą drogę. A gdy go napotkali aniołowie Boga, 3 ujrzawszy ich, rzekł: «Jest to obóz Boży». Nazwał więc to miejsce Machanaim.

To dziwne. Jakub napotkał tylu aniołów, że aż nazwał to miejsce obozem Bożym, ale jakoś nie ma mowy o tym, po co ci aniołowie tam byli i czy coś mu mówili.

Rdz 31 - Jakub z Labanem kłócą się i godzą

Ten rozdział opisuje wzajemne pretensje, jakie mieli do siebie Jakub i Laban w momencie rozstania, a także ich ostateczne pojednanie. Jednak bez pomocy Boga mogłoby być ciężko, bo spór nie zapowiadał się dobrze, zwłaszcza że Rachela ukradła posążki i o mało nie przypłaciła tego życiem.

1 Jakub słyszał, jak synowie Labana mówili: «Jakub zabrał wszystko, co posiadał nasz ojciec, i z mienia naszego ojca dorobił się całego tego majątku». 2 I widział Jakub, że Laban zmienił się wobec niego i nie był już taki jak przedtem. 3 Wtedy to Pan rzekł do Jakuba: «Wróć do ziemi twych przodków, do twego kraju rodzinnego, Ja zaś będę z tobą».