1Sm 23 - w jaki sposób Bóg mówił do Dawida?

Trochę się dzieje w tym rozdziale - Dawid na własną rękę walczy z Filistynami. I wygrywa. A potem musi uciekać przed Saulem, bo niewdzięczni mieszkańcy wyzwolonego miasta są gotowi wydać Dawida w jego ręce. Szczególnie zaś ciekawe w tym rozdziale są fragmenty mówiące o sposobie komunikacji Dawida z Bogiem. Zapraszam.

1 Tymczasem zawiadomiono Dawida: «Oto Filistyni oblegają Keilę i grabią [zboże na] klepiskach». 2 I radził się Dawid Pana: «Czy mam wyruszyć i czy pokonam tych Filistynów?» Pan odrzekł Dawidowi: «Wyruszaj, a pokonasz Filistynów i oswobodzisz Keilę».

1Sm 22 - Saul w pień wycina miasto i kapłanów Jahwe

Jak już to w tytule zostało napomknięte, Saul w swym gniewie zapędza się coraz bardziej. Ma jakieś schizy, że niby Dawid zastawia na niego zasadzki, oskarża swych podwładnych o spisek, a na koniec zabija masę niewinnych ludzi. Zapraszam.

1 Dawid uciekł stamtąd i schronił się w jaskini Adullam.

Stamtąd, tzn. od króla Akisza, przed którym udawał on wariata.

1Sm 17 - Dawid, Goliat i biblijne sprzeczności

Dziś rozdział bardzo znany - Dawid walczy z Goliatem. Wyjaśnienia wymagało w nim sporo kwestii, zwłaszcza że opis z dzisiejszego rozdziału wydaje się być sprzeczny z rozdziałem poprzednim. Sam zaś opis pojedynku jest dość barwny, jak z resztą cała postać Dawida - tym bardziej zapraszam zatem do czytania.

1 Filistyni zgromadzili swe wojska na wojnę: zebrali się w Soko, leżącym w ziemi Judy, a obóz rozbili między Soko i Azeka niedaleko od Efes-Dammim. 2 Natomiast Saul i Izraelici zgromadzili się i rozłożyli obozem w Dolinie Terebintu, przygotowując się do walki z Filistynami. 3 Filistyni stali u zbocza jednej góry, po jednej stronie, Izraelici zaś na zboczu innej góry, po drugiej stronie, a oddzielała ich dolina. 4 Wtedy wystąpił z obozu filistyńskiego pewien harcownik imieniem Goliat, pochodzący z Gat.

Sdz 4 - o Baraku, co bał się bić bez kobiety

Dziś jest mowa o Baraku. Barak nie był raczej sędzią, ale za to był wysłany przez sędzinę (tak to się odmienia?), aby pobić okupanta. Udało się, bo walczył przy nim Bóg. Potem jednak nie udało mu się zabić swego głównego przeciwnika, ale wyręczyła go w tym kobieta - wzięła młotek i wbiła gościowi kołek w głowę. A oprócz tego rozkminiam też, czy to możliwe, by wśród Żydów żyli potomkowie Kaina. I dlaczego nie.

1 Po śmierci Ehuda Izraelici znów zaczęli czynić to, co złe w oczach Pana, 2 i Pan wydał ich w ręce Jabina, króla Kanaanu, który panował w Chasor.

Joz 3 - cudowne przejście przez Jordan

Dzisiejszy rozdział mówi o przejściu Izraelitów przez Jordan, który rozdzielił się przed nimi trochę jak Morze Czerwone. I w zasadzie zbyt wiele oprócz tego nie ma, bo cały rozdział krótki dosyć jest.

1 Wczesnym rankiem Jozue i wszyscy Izraelici wyruszyli z Szittim, przybyli nad Jordan i przenocowali tam przed przeprawą. 2 Po upływie trzech dni przeszli zwierzchnicy przez obóz 3 i wydali polecenie ludowi: «Gdy ujrzycie Arkę Przymierza Pana, Boga waszego, i niosących ją kapłanów-lewitów, wyruszcie i wy z waszego postoju i postępujcie za nią.

Wj 14 - przejście przez morze + znalezione szczątki rydwanów

Dziś wyjątkowo wpis ze zdjęciem. Podczas analizy dzisiejszego rozdziału trafiłem bowiem na informację o niezwykłych odkryciach na dnie Morza Czerwonego, wraz z ich zdjęciami. W tekście znajdziecie linka do strony z opisem całego odkrycia. Reszta analizy jest oczywiście taka jak zwykle.

Rozdział dzisiejszy opisuje, jak nietrudno się domyślić, przejście Izraelitów przez Morze Czerwone i zatopienie rydwanów faraona - chyba jeden z najbardziej spektakularnych cudów w całej Biblii.

1 Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: 2 «Rozkaż Izraelitom, niech zawrócą i niech rozbiją obóz pod Pi-Hachirot pomiędzy Migdol a morzem, naprzeciw Baal-Sefon. Rozbijcie namioty naprzeciw tego miejsca nad morzem. 3 Faraon powie wtedy: Izraelici zabłądzili w kraju, a pustynia zamknęła im drogę. 4 Uczynię upartym serce faraona, i urządzi pościg za wami. Wtedy okażę potęgę moją nad faraonem i nad całym jego wojskiem. Poznają wówczas Egipcjanie, że Ja jestem Pan».

Wj 4 - jak Mojżesz Boga wnerwiał, bo mówić wstydził się

Dzisiejszy rozdział opisuje dalszy ciąg rozmowy Boga z Mojżeszem w płonącym krzaku. Bóg nauczył go paru fajnych sztuczek do pokazywania Żydom, a ten zamiast podziękować, odpowiedział bezczelnie: "poślij kogo innego". W zasadzie to on od początku się wykręcał, bo Mojżesz wybitnie nie był typem lidera. No ale z tą odpowiedzią to przesadził. Ostatecznie stanęło na tym, że zamiast Mojżesza przemawiać ma Aaron, a Mojżesz ma mu tylko teksty od Boga przekazywać.

Potem znowu jest bardzo dziwny fragment o śmierci i obrzezaniu, nad którym trochę się rozwodzę, bo jest naprawdę dziwny i niełatwo jest go ubrać w jakiś logiczny kontekst. Mam tylko nadzieję, że mi się ta sztuka udała...

1 Na to powiedział Mojżesz: «A jeśli nie uwierzą i nie usłuchają słów moich, mówiąc, że Pan nie ukazał mi się wcale?» 2 Wówczas Pan zapytał go: «Co masz w ręku?» Odpowiedział: «Laskę». 3 Wtedy rozkazał: «Rzuć ją na ziemię». A on rzucił ją na ziemię, i zamieniła się w węża. Mojżesz zaś uciekał przed nim.

Ta scena wydaje mi się dość zabawna - Mojżesz ucieka przed własną laską.

Rdz 22 - Izaak na ołtarzu

Dzisiejszy rozdział opisuje powszechnie znaną historię o tym, jak Abraham z Bożego polecenia miał zabić swojego pierwszego "prawowitego" syna. Tragizm tej sytuacji rodzi wiele pytań, jednak sytuacja generalnie jest jasna i nie wymaga zbyt wielu komentarzy. Na końcu rozdziału zamieszczona jest też średnio istotna wzmianka o synach Nahuma.

1 A po tych wydarzeniach Bóg wystawił Abrahama na próbę. Rzekł do niego: «Abrahamie!» A gdy on odpowiedział: «Oto jestem» -2 powiedział: «Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jakie ci wskażę».3 Nazajutrz rano Abraham osiodłał swego osła, zabrał z sobą dwóch swych ludzi i syna Izaaka, narąbał drzewa do spalenia ofiary i ruszył w drogę do miejscowości, o której mu Bóg powiedział.