Pwt 5 - Dziesięć Przykazań po raz drugi

W tym rozdziale po raz drugi spotykamy się z Dziesięcioma Przykazaniami. To chyba głównie z powodu tego rozdziału nazwano tą księgę Księgą Powtórzonego Prawa. Treść owych przykazań nie różni się prawie zupełnie od tego, co było zapisane w Księdze Wyjścia, z drobnymi tylko różnicami technicznymi. Rozdział ten upewnia nas też w tym, że to właśnie te przykazania zostały zapisane na tablicach, a nie żadne inne. No i pod koniec znowu wraca sprawa, czy da się przeżyć w obecności samego Boga. Da się.

Pwt 1 - Mojżesz podsumowuje wydarzenia z pustyni

Zaczynamy wreszcie Księgę Powtórzonego Prawa. W dzisiejszym rozdziale Mojżesz mówi pokrótce o ważniejszych wydarzeniach z wędrówki Izraela, które to wydarzenia zgadzają się w pełni z poprzednimi opisami.

1 Tymi słowami przemawiał Mojżesz do całego Izraela za Jordanem na pustyni, w Arabie naprzeciw Suf, między Paran, Tofel, Laban, Chaserot i Di-Zahab.

Po tym fragmencie powinny nastąpić owe słowa, ale zamiast nich jest:

2 Jedenaście dni drogi jest przez góry Seir z Horebu do Kadesz-Barnea. 4 W czterdziestym roku, jedenastym miesiącu, pierwszym dniu miesiąca powiedział Mojżesz Izraelitom wszystko, co mu Pan dla nich zlecił.

Lb 10 - Izraelici ruszają się wreszcie spod góry

Tym razem mowa jest o trąbach i o sygnałach, które się powinno na nich grać. A potem następuje wielki wymarsz spod góry Synaj.

1 Tak mówił Pan dalej do Mojżesza: 2 «Sporządź sobie dwie trąby srebrne. Masz je wykuć. Będą one służyły do zwoływania całej społeczności i dawania znaku do zwijania obozu. 3 Gdy się na nich zatrąbi, ma się zebrać przy tobie cała społeczność u wejścia do Namiotu Spotkania.

Lb 9 - jak Bóg sterował wędrówką Izraela

W dzisiejszym rozdziale najpierw mowa jest o Passze i pewnym związanym z nią problemie, który Bóg rozwiązał, następnie zaś znajdujemy niezwykły opis wędrówki Izraelitów, w pełni sterowanej przez Boga.

1 W pierwszym miesiącu drugiego roku po wyjściu z Egiptu mówił Pan do Mojżesza na pustyni Synaj: 2 «W oznaczonym czasie winni Izraelici obchodzić Paschę. 3 Będziecie ją obchodzić dnia czternastego tego miesiąca, o zmierzchu. Macie ją obchodzić według odnoszących się do niej praw i zwyczajów».

Lb 3 - czy Bóg lubi równe liczby?

Dziś jest mowa o lewitach. Zostają oni poświęceni Bogu zamiast pierworodnych, co jest rzeczą dość zastanawiającą. Ponadto zadziwia również równa liczba spisanych lewitów, która, jak wynika z kontekstu, nie jest wcale traktowana jako zaokrąglenie.

1 Tak oto przedstawiała się rodzina Aarona i Mojżesza w czasie, gdy Pan mówił do Mojżesza na górze Synaj. 2 Synowie Aarona mieli następujące imiona: pierworodny Nadab, następnie Abihu, Eleazar oraz Itamar. 3 Oto imiona synów Aarona, namaszczonych kapłanów, których poświęcił, by pełnili kapłańską służbę. 4 Nadab i Abihu umarli jednak przed Panem na pustyni Synaj, gdy chcieli złożyć w ofierze inny ogień.

Lb 1 - pierwszy wielki spis ludności

Zaczynamy Księgę Liczb. Są w niej... liczby oczywiście. W pierwszym rozdziale znajduje się spis wszystkich Izraelitów według plemion. Wygląda na to, że Izraelici potrafili nieźle liczyć.

1 Dnia pierwszego drugiego miesiąca, w drugim roku po wyjściu z Egiptu, tymi słowami przemówił Pan do Mojżesza na pustyni Synaj w Namiocie Spotkania: 2 «Dokonajcie obliczenia całego zgromadzenia Izraelitów według szczepów i rodów, licząc według głów imiona wszystkich mężczyzn. 3 Ty i Aaron dokonajcie spisu wszystkich Izraelitów zdolnych do walki od lat dwudziestu wzwyż, według ich zastępów. 4 Z każdego pokolenia winien wam towarzyszyć mąż, głowa rodu.

Kpł 27 - czy Bóg chce ofiar z ludzi?

Dzisiejszy rozdział jest trudny. Najpierw mowa jest o jakichś ślubach, z których się trzeba uiszczać pieniężnie. Każde tłumaczenie tłumaczy ten fragment na swój własny sposób i wydobycie z tego tekstu spójnej całości nie jest proste. Potem znajduje się garść przepisów mówiących o różnego rodzaju poświęceniach dla Pana, aby w końcu dojść do "poświęcenia cherem". I tutaj zaczyna się druga kontrowersyjna sprawa, bowiem wygląda to jak składanie ofiar z ludzi. A przynajmniej ja to tak widzę, może ktoś w komentarzu potrafi wyjaśnić to lepiej...

Kpł 26 - czy Bóg wciąż pamięta o Żydach?

Dziś mowa jest o karach i nagrodach, jakie Bóg ustanawia dla Żydów w zamian za przestrzeganie przykazań lub ich olewanie. Dużo jest tutaj fragmentów zastanawiających lub robiących wrażenie. Co ciekawe, można też odnieść owe zapowiedzi ze strony Boga do historii Żydów po Chrystusie, a być może nawet do holokaustu?

1 Nie będziecie sobie czynili bożków, nie będziecie sobie stawiali posągów ani stel.

O, i to jest rzecz ciekawa, gdy się przypomni historię Jakuba z Księgi Rodzaju. Konkretnie fragmenty 28,18-22 oraz 31,13. Jakub postawił wówczas stelę Bogu Jahwe. Najwyraźniej była to rzecz zaczerpnięta z obyczajów pogańskich, której Bóg teraz Mojżeszowi zakazuje - ale gdy zrobił to Jakub, widocznie nie miał nic przeciwko.

Kpł 25 - rok szabatowy i jubileuszowy

Dzisiejszy rozdział porusza dość wiele istotnych wątków. Rok szabatowy i prawa z nim związane, rok jubileuszowy, własność ziemska i powracanie do owej własności, dbałość o ubogich a także sprzedawanie się w niewolę. Ogólnie rzecz biorąc, są to takie fundamenty i ramy całego życia gospodarczego wśród Izraelitów.

1 Potem Pan powiedział do Mojżesza na górze Synaj: 2 «Mów do Izraelitów i powiedz im: Kiedy wejdziecie do ziemi, którą daję wam, wtedy ziemia będzie także obchodzić szabat dla Pana. 3 Sześć lat będziesz obsiewał swoje pole, sześć lat będziesz obcinał swoją winnicę i będziesz zbierał jej plony, 4 ale w siódmym roku będzie uroczysty szabat dla ziemi, szabat dla Pana.

Kpł 7 - kiedy mięso staje się nieczyste i jak Bóg chronił Żydów przed otyłością

Dziś dalej o ofiarach, jednak tym to już chyba końcówka. Miejscami można się nad nią zastanowić.

1 Oto prawo odnoszące się do ofiary zadośćuczynienia: jest ona rzeczą bardzo świętą.

Wj 34 - co NAPRAWDĘ Mojżesz wykuł na tablicach?

W dzisiejszym rozdziale następuje odnowienie przymierza Boga z Izraelitami. Sporządzone zostają nowe tablice z przykazaniami. Problem w tym, że z kontekstu wynikałoby, iż ich treść jest inna, niż powszechnie się uważa. Czy ktoś gdzieś popełnił błąd?

1 Pan rzekł do Mojżesza: «Wyciosaj sobie dwie tablice z kamienia podobne do pierwszych, a na tych tablicach wypisz znów słowa, jakie były na pierwszych tablicach, które potłukłeś.

Wj 33 - jak udobruchać rozgniewanego Boga?

Dzisiejszy rozdział jest ciekawy, zawiera bowiem dużą ilość faktów bezpośrednio związanych z naturą Boga i Jego zachowaniem. Bóg bowiem jest na Żydów rozgniewany (o ile można użyć tego słowa) ze względu na ich bałwochwalstwo. Początkowo nie chce w ogóle pojawiać się wśród nich, twierdząc, że w takim przypadku musiałby ich zabić. Jednak później sytuacja się zmienia...

1 Potem zaś rzekł Pan do Mojżesza: «Idź i wyrusz stąd ty i lud, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej, do ziemi, którą obiecałem pod przysięgą Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi tymi słowami: Dam ją twojemu potomstwu. 2 I wyślę przed tobą anioła, i wypędzę Kananejczyka, Amorytę, Chetytę, Peryzzytę, Chiwwitę i Jebusytę. 3 I <zaprowadzę cię> do ziemi opływającej w mleko i miód, ale sam nie pójdę z tobą, by cię nie wytępić po drodze, ponieważ jesteś ludem o twardym karku».

Wj 31 - wykonawcy przybytku, szabat i tablice

Dziś mowa jest o wykonawstwie wszystkich tych poleceń, które Bóg dał Mojżeszowi. W końcu te cheruby, złote świeczniki i całą resztę ktoś musi wykonać. I Bóg właśnie tego kogoś powołuje. Następnie mowa jest raz jeszcze o szabacie i Mojżesz dostaje do ręki słynne kamienne tablice.

1 I rzekł Pan do Mojżesza: 2 «Oto wybrałem Besaleela, syna Uriego, syna Chura z pokolenia Judy. 3 I napełniłem go duchem Bożym, mądrością i rozumem, i umiejętnością wykonywania wszelkiego rodzaju prac, 4 pomysłowością w pracach w złocie, w srebrze, w brązie 5 i w rzeźbieniu kamieni do oprawy, i w rzeźbieniu drzewa oraz wykonaniu różnych dzieł.

Wj 24 - przymierze Boga z Izraelem i kamienne tablice

W dzisiejszym rozdziale Mojżesz przedstawia ludowi prawa, jakie otrzymał od Boga, po czym następuje zawarcie przymierza i pokropienie wszystkich Żydów krwią. Pojawiają się też kamienne tablice.

1 I rzekł [Pan] do Mojżesza: «Wstąp do Pana, ty, Aaron, Nadab, Abihu i siedemdziesięciu ze starszych Izraela i oddajcie pokłon z daleka. 2 Mojżesz sam zbliży się do Pana, lecz oni się nie zbliżą i lud nie wstąpi z nim».

A więc tworzy się pewnego rodzaju hierarchia: Mojżesz jest najgodniejszy, starsi trochę godni, a reszta niegodna widzenia się z Bogiem.

Wj 19 - góra trąbi, płonie, trzęsie się i grozi śmiercią

Dzisiejszy opis stanowi wstęp do głównego objawienia Boga Mojżeszowi. Z górą Synaj (czyli Horeb) zaczynają się dziać różne straszne rzeczy i prawie nikt się do niej nie może zbliżyć. Oprócz Mojżesza.

1 Było to w trzecim miesiącu od wyjścia Izraelitów z Egiptu; w tym dniu przybyli [oni] na pustynię Synaj. 2 Wyruszyli z Refidim, a po przybyciu na pustynię Synaj rozbili obóz na pustyni. Izrael obozował tam naprzeciw góry. 

3 Mojżesz wstąpił wtedy do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: «Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: 4 Wyście widzieli, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie.

Wj 17 - woda ze skały i bitwa wygrana laską

Dziś znajdujemy opis kolejnych dwóch wydarzeń mających miejsce podczas tułania się Izraelitów po pustyni. Chodzi konkretnie o wytryśnięcie wody ze skały oraz bitwę z Amalekitami.

1 Całe zgromadzenie Izraelitów wyruszyło na rozkaz Pana z pustyni Sin, aby przebyć dalsze etapy. Potem rozbili obóz w Refidim, gdzie lud nie miał wody do picia. 2 I kłócił się lud z Mojżeszem mówiąc: «Daj nam wody do picia!» Mojżesz odpowiedział im: «Czemu kłócicie się ze mną? I czemu wystawiacie Pana na próbę?»

No jak to czemu? Bo jak nie będą mieli co pić, to sobie wszyscy poumierają! No, możliwe, że w tej sytuacji jeszcze tak źle nie było, Mojżeszowi zaś przede wszystkim chodziło o brak zaufania do Boga, ale i mimo to jego pytanie brzmi dziwnie.

Wj 16 - jak smakuje manna z nieba?

Dzisiejszy opis w zasadzie zamyka już całe czterdzieści lat wędrówki Żydów po pustyni, choć czyni to w bardzo skrócony sposób. Jest jednak mowa o przepiórkach oraz mannie z nieba i nawet znajduje się wzmianka o tym, jaki miała ona smak.

1 Następnie wyruszyli z Elim. Przybyło zaś całe zgromadzenie Izraelitów na pustynię Sin, położoną między Elim a Synajem, piętnastego dnia drugiego miesiąca od ich wyjścia z ziemi egipskiej. 2 I zaczęło szemrać na pustyni całe zgromadzenie Izraelitów przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi. 3 Izraelici mówili im: «Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzieśmy zasiadali przed garnkami mięsa i jadali chleb do sytości! Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę».

No, po miesiącu i piętnastu dniach musiały im się już chyba pokończyć wszystkie zapasy. Chociaż mieli jeszcze chyba jakieś trzody ze sobą. Może one też już zostały zjedzone?

Wj 15 - jak Żydzi śpiewali z radości po wyjściu z morza

Dzisiejszy rozdział zawiera tekst pieśni dziękczynnej, jaką Izraelici śpiewali z radości po przejściu przez morze. To chyba w ogóle pierwsza pieśń w Biblii. Potem zaś opisane zostają pierwsze dni na pustyni.

1 Wtedy Mojżesz i Izraelici razem z nim śpiewali taką pieśń ku czci Pana: 

Będę śpiewał ku czci Pana,
który wspaniale swą potęgę okazał,
gdy konia i jeźdźca jego
pogrążył w morzu.

Wj 3 - jak ma na imię Bóg? - rozkminy przy płonącym krzewie

Długość dzisiejszego rozdziału nie jest zbyt wielka, jednak jest on na tyle dyskusyjny, że rozpisałem się na jego temat wyjątkowo. Mowa o pierwszym objawieniu Boga Mojżeszowi w ognistym krzewie - to właśnie ten moment, gdy mówi On o sobie: "Jestem, Który Jestem". Mowa Boga jest dosyć długa, zapowiada on plagi Egipskie, obiecuje Izraelitom złote misy - no, ciekawy fragment.

1 Gdy Mojżesz pasał owce swego teścia, Jetry, kapłana Madianitów, zaprowadził [pewnego razu] owce w głąb pustyni i przyszedł do góry Bożej Horeb.