Sdz 15 - płonące lisy Samsona

W dzisiejszym rozdziale rozkręca się konflikt pomiędzy Samsonem a Filistynami. No tak, Samsonem, bo Samson w zasadzie cały czas działa sam, niczym główny bohater gry RPG. W sumie to mógłby ktoś kiedyś zrobić grę o Samsonie - ta historia nadaje się na grę.

1 Po kilku dniach w czasie żniw pszenicy Samson odwiedził swoją żonę. Przyniósł jej koźlę i oświadczył: «Chcę wejść do mojej żony, do jej pokoju». Ojciec jej jednak zabronił mu wejścia.

Joz 7 - co się stało świętokradcy i rodzinie jego

Dziś mamy rozdział trudny. Nawet bardzo trudny. Dawno nie było trudnych rozdziałów, więc właśnie nadszedł czas na jeden z nich. Jeden z Izraelitów zgrzeszył, gdyż wziął sobie rzecz objętą klątwą. Potem jednak przyznał się do wszystkiego i nawet wskazał miejsce, gdzie to zakopał. A potem? Cóż, o tym przeczytacie wewnątrz rozdziału.

1 Izraelici dopuścili się przestępstwa na rzeczach obłożonych klątwą. Akan, syn Karmiego, syna Zabdiego, syna Zeracha z pokolenia Judy, przywłaszczył sobie coś z dobra obłożonego klątwą, dlatego zapłonął gniew Pana przeciw synom Izraela.

Pwt 29 - aby być wiernym nowemu przymierzu

W dzisiejszym rozdziale Mojżesz wspomina raz jeszcze co ważniejsze wydarzenia z historii Izraela, podkreśla, by przestrzegać prawa i jak zwykle - przestrzega przed bałwochwalstwem. Mimo iż zasadnicza treść nie jest niczym zaskakującym, to można w tu jednak znaleźć parę ciekawostek, jak na przykład nazwy miast zniszczonych razem z Sodomą i Gomorą, albo to, że w momencie zawierania przymierza Bóg ma w jakiś sposób polepszyć Izraelitom zdolności rozumienia ważnych rzeczy.

 Mojżesz zwołał wszystkich Izraelitów i rzekł: Widzieliście wszystko, co w ziemi egipskiej Pan na waszych oczach uczynił faraonowi, wszystkim jego sługom i całej ziemi: 2 wielkie plagi, jakie widziały wasze oczy, znaki i wielkie cuda.

Pwt 5 - Dziesięć Przykazań po raz drugi

W tym rozdziale po raz drugi spotykamy się z Dziesięcioma Przykazaniami. To chyba głównie z powodu tego rozdziału nazwano tą księgę Księgą Powtórzonego Prawa. Treść owych przykazań nie różni się prawie zupełnie od tego, co było zapisane w Księdze Wyjścia, z drobnymi tylko różnicami technicznymi. Rozdział ten upewnia nas też w tym, że to właśnie te przykazania zostały zapisane na tablicach, a nie żadne inne. No i pod koniec znowu wraca sprawa, czy da się przeżyć w obecności samego Boga. Da się.

Lb 16 - nowe sposoby zabijania buntowników

Dzisiejszy rozdział dla odmiany jest ciekawy. Ludzie się buntują znowu. Przewodzi im niejaki Korach i zarzuca Mojżeszowi, że się wywyższa nad innych. A kolejni mają znowu do niego bunty, że ich niepotrzebnie wyprowadził z Egiptu. W sumie nic oryginalnego, bo oba zarzuty już się pojawiały. Tylko że forma kary jest inna, bardziej spektakularna. Jest też ciekawa wzmianka o szeolu, więc zapraszam.

1 Korach, syn Jishara, syna Kehata, syna Lewiego, oraz Datan i Abiram, synowie Eliaba, i On, syn Peleta, syna Rubena, 2 powstali przeciw Mojżeszowi, a wraz z nimi dwustu pięćdziesięciu mężów spośród Izraelitów, książąt społeczności, przedstawicieli ludu, ludzi szanowanych.

Kpł 10 - Bóg zabił kapłanów, bo się pomylili w przepisach

Dzisiejszy rozdział jest rozdziałem trudnym i szokującym. Z resztą przeczytajcie sami.

1 Nadab i Abihu, synowie Aarona, wzięli każdy swoją kadzielnicę, nabrali do niej ognia, włożyli na niego kadzidło i ofiarowali przed Panem ogień inny, niż był im nakazany. 2 Wtedy ogień wyszedł od Pana i pochłonął ich. Umarli przed Panem.

Kpł 9 - Aaron przeżywa swój pierwszy raz

Aaron stał się kapłanem i pierwszy raz w życiu składa ofiarę dla Boga. Bóg przychodzi, objawia swoją chwałę, spala ofiarę i wszyscy się cieszą. Ogólnie pozytywny rozdział.

1 Ósmego dnia zawołał Mojżesz Aarona, jego synów i starszych Izraela. 2 Potem powiedział do Aarona: «Weź sobie młodego cielca na ofiarę przebłagalną i barana na ofiarę całopalną, oba bez skazy, i przyprowadź przed Pana.

Wj 29 - święty Aaron, święte barany i dużo świętości wszelakich

Dzisiejszy rozdział opisuje skomplikowane rytuały związane z ustanowieniem kapłanów - czyli ludzi poświęconych Bogu. Mowa jest o trzech rodzajach ofiar i wyjątkowo często pojawia się słowo "świętość". Na koniec zaś próbuję wyjaśnić sens tego, że te przepisy są tak skomplikowane - nie wiem, czy skutecznie.

1 W ten zaś sposób postąpisz, gdy będziesz wyświęcał ich na kapłanów: weźmiesz młodego cielca i dwa barany bez skazy, 2 i chleby niekwaszone i placki niekwaszone, zaprawione oliwą przaśne chleby i przaśne placki i przaśne podpłomyki pomazane oliwą. Upieczesz je z najczystszej mąki pszennej 3 i włożywszy je w ten sam kosz, w koszu złożysz je na ofiarę jednocześnie z młodym cielcem i dwoma baranami.

Wj 13 - nakaz ofiar z pierworodnych i wędrówka za słupem

Dziś Bóg ustanawia pewne rytualne prawa, które mają stać się wśród Izraelitów upamiętnieniem wyprowadzenia z Egiptu i ostatniej egipskiej plagi. Następnie zaś mowa jest o samej drodze i o tym, jak to Bóg prowadził Izraelitów w słupie dymu oraz ognia.

1 Pan tak powiedział do Mojżesza: 2 «Poświęćcie Mi wszystko pierworodne. U synów Izraela do Mnie należeć będą pierwociny łona matczynego - zarówno człowiek, jak i zwierzę».

Zastanawiam się, jakie konkretne obowiązki wiążą się z owym należeniem do Boga. Każdy pierworodny był kapłanem? Hm, na pewno będzie to skonkretyzowane w kolejnych księgach.

Wj 9 - śmierć bydła, wrzody oraz gradobicie

Dzisiejszy rozdział opisuje kolejne trzy egipskie plagi. Zawstydzają one egipskich czarowników oraz nakłaniają faraona do nazwania siebie samego grzesznikiem. Jednak mimo kolejnej obietnicy z jego strony, Izraelici wciąż nie wychodzą na wolność.

1 Rzekł Pan do Mojżesza: «Idź do faraona i powiedz mu: Tak powiedział Pan, Bóg Hebrajczyków: Wypuść mój lud, aby Mi służył. 2 Jeżeli ich nie wypuścisz, a będziesz ich jeszcze zatrzymywał, 3 oto ręka Pana porazi bydło twoje na polu, konie, osły, wielbłądy, woły i owce, i będzie bardzo wielka zaraza. 4 Lecz Pan oddzieli bydło Izraelitów od bydła Egipcjan. Z izraelskiego nic nie zginie». 5 Pan ustalił czas, mówiąc: «Jutro uczyni to Pan w tym kraju». 6 I nazajutrz Pan uczynił to, że wyginęło wszelkie bydło Egipcjan, a z bydła Izraelitów nic nie zginęło.7 Faraon posłał na zwiady, i oto nic nie zginęło z bydła izraelskiego. Jednak serce faraona było uparte, i nie puścił ludu.