2Sm 2 - dwóch królów w Izraelu i kompletnie bezsensowna bitwa

Po śmierci Saula królem w Izraelu zostaje Dawid. Niestety, nie jedynym. Co gorsza, terytorium drugiego króla jest większe. Taki stan rzeczy zazwyczaj wywołuje konflikty i tak też się dzieje w dzisiejszym rozdziale. Zapraszam.

1 Po tych wydarzeniach radził się Dawid Pana, pytając Go: «Czy mogę się udać do którego z miast judzkich?» Pan odrzekł: «Możesz iść». Pytał znów Dawid: «Dokąd mam iść?» Odpowiedział: «Do Hebronu».

Ten styl komunikacji Dawida z Bogiem jest czymś unikalnym. Zdaje się, że poprzednicy Dawida nie radzili się Boga aż tak często.

1Sm 31 - samobójstwo Saula

W dzisiejszym rozdziale dochodzi do rozstrzygającego starcia pomiędzy Filistynami a Izrealitami. Ogólnie rzecz biorąc, rozdział mało optymistyczny.

1 Filistyni tymczasem walczyli z Izraelem; a mężowie izraelscy uciekli przed Filistynami i padli pobici na wzgórzu Gilboa. 2 Filistyni, rozpoczęli natarcie na Saula i na jego synów, zabijając Jonatana, Abinadaba i Malkiszuę - synów Saula.

Przypomnijmy, że Jonatan był mocno związany z Dawidem.

Rdz 50 - zakończenie księgi - pogrzeb Jakuba i śmierć Józefa

To już ostatni rozdział Księgi Rodzaju, czy też - jak wolą inni - Pierwszej Mojżeszowej. Opisany jest w nim pogrzeb Jakuba, który odbywa się zgodnie z kulturą egipską - zmarły zostaje zmumifikowany, co trwa ponad miesiąc, a następnie wielka pielgrzymka z jego ciałem podąża do Kanaanu, do grobu Abrahama, gdzie Jakub chciał być złożony. Następnie dowiadujemy się, jak to Józef wybaczył swoim braciom ich dawne winy i poznajemy streszczenie dalszych jego losów aż do śmierci. Zastanawiam się też w międzyczasie, w którym dokładnie momencie Izraelici stali się niewolnikami faraona - ten moment bowiem nieco opisom biblijnym umyka.

1 Józef przypadł do twarzy swego ojca, płakał nad nim i całował go. 2 A potem rozkazał swym domowym lekarzom, aby zabalsamowali jego ojca. Ci zatem lekarze balsamowali Izraela. 3 Zabrało im to czterdzieści dni, tyle bowiem czasu trwało balsamowanie.

Rdz 23 - pogrzeb Sary i ziemia Abrahama

Na każdego w końcu przychodzi pora, więc musiała przyjść i na Sarę. Dzisiejszy rozdział opisuje okoliczności jej pogrzebu. Można z nich wyczytać obyczajowość ówczesnych plemion i status, jaki faktycznie miał Abraham wśród rodowitych mieszkańców Kanaanu.

1 Sara doczekała się stu dwudziestu siedmiu lat życia.

Naprawdę sporo. Wciąż więcej, niż planował Bóg przed potopem, że ludzie powinni żyć.

2 Zmarła ona w Kiriat-Arba, czyli w Hebronie, w kraju Kanaan. Abraham rozpoczął więc obrzędową żałobę po Sarze, aby ją opłakać.

No i to jest pierwszy biblijny fragment, który wspomina coś o obrządku żałobnym. Szkoda, że nie ma mowy o jego szczegółach.