2Sm 2 - dwóch królów w Izraelu i kompletnie bezsensowna bitwa

Po śmierci Saula królem w Izraelu zostaje Dawid. Niestety, nie jedynym. Co gorsza, terytorium drugiego króla jest większe. Taki stan rzeczy zazwyczaj wywołuje konflikty i tak też się dzieje w dzisiejszym rozdziale. Zapraszam.

1 Po tych wydarzeniach radził się Dawid Pana, pytając Go: «Czy mogę się udać do którego z miast judzkich?» Pan odrzekł: «Możesz iść». Pytał znów Dawid: «Dokąd mam iść?» Odpowiedział: «Do Hebronu».

Ten styl komunikacji Dawida z Bogiem jest czymś unikalnym. Zdaje się, że poprzednicy Dawida nie radzili się Boga aż tak często.

1Sm 15 - czego żałuje Bóg?

Rozdział niniejszy bardzo mocno porusza problematykę konsekwencji Boga. Na początku widzimy przykład tego, jak Bóg realizuje swoje postanowienie sprzed kilkuset lat. Chodzi o eksterminację pewnego plemienia. Potem natomiast mamy opis sytuacji, gdy Bóg żałuje pewnej innej podjętej przez siebie decyzji. Jest to o tyle ciekawe, że w tym samym rozdziale mamy powiedziane, że Bóg niczego nie żałuje. No, analiza tego rozdziału była pewnym wyzwaniem, trzeba to przyznać.

1 Potem rzekł Samuel do Saula: «To mnie posłał Pan, aby cię namaścić na króla nad swoim ludem, nad Izraelem. Posłuchaj więc teraz słów Pana. 2 Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu.

1Sm 8 - Izrael żąda króla

Dzisiejszy rozdział mówi o tym, jak ludzie potrafią pod przykrywką słusznych argumentów skrywać arogancję i niechęć do Boga. A także, jak nieracjonalni bywają w swoim uporze i jak na to reagował Bóg.

1 Kiedy jednak Samuel się postarzał, sędziami nad Izraelem ustanowił swoich synów. 2 Pierworodny syn jego nazywał się Joel, drugiemu było na imię Abiasz: sądzili oni w Beer-Szebie. 3 Jednak synowie jego nie chodzili jego drogą: szukali własnych korzyści, przyjmowali podarunki, wypaczali prawo.

Sdz 15 - płonące lisy Samsona

W dzisiejszym rozdziale rozkręca się konflikt pomiędzy Samsonem a Filistynami. No tak, Samsonem, bo Samson w zasadzie cały czas działa sam, niczym główny bohater gry RPG. W sumie to mógłby ktoś kiedyś zrobić grę o Samsonie - ta historia nadaje się na grę.

1 Po kilku dniach w czasie żniw pszenicy Samson odwiedził swoją żonę. Przyniósł jej koźlę i oświadczył: «Chcę wejść do mojej żony, do jej pokoju». Ojciec jej jednak zabronił mu wejścia.

Sdz 7 - a ty? czy klękasz pijąc wodę z rzeki?

Historii Gedeona ciąg dalszy. Zebrały się u źródeł liczne rzesze Żydów, a Bóg stwierdził, że jest ich za dużo. Najpierw zatem kazał odesłać tych, co się boją, a następnie z pozostałych wybrał tylko trzystu. Dlaczego tak? kogo wybrał? co z nimi dalej? - na te właśnie pytania odpowiada dzisiejszy rozdział.

1 Wstał więc o świcie Jerubbaal, czyli Gedeon, wraz z całym zgromadzonym ludem i rozbił obóz u źródeł Charod. Obozowisko Madianitów leżało na północ od pagórka More w dolinie.

Joz 23 - Jozue musi odejść z tej pięknej ziemi, którą dał mu Bóg

Również na Jozuego musiała przyjść wreszcie starość. W dzisiejszym rozdziale wygłasza on swoją przedśmiertną mowę (choć jeszcze nie ostatnią). Podsumowuje dorobek swojego życia (o ile to dobre określenie na coś, co Bóg mu po prostu dał), rozdziela pozostałych do pokonania wrogów pomiędzy wszystkie plemiona, a także przestrzega Izraelitów przed kontaktami z pogaństwem. No i trzeba przyznać, że styl jego mowy ma w sobie dużo poetyckości.

Pwt 31 - skąd Bóg wiedział, że Żydzi zgrzeszą?

Ten rozdział jest ciekawy. A nawet bardzo. Bóg bowiem mówi Izraelitom, że zgrzeszą. Więcej, on im to każe zapisać na piśmie, a pismo pilnie strzec, aby nie zapomnieli, że Bóg wie, że oni zgrzeszą. Bezczelny, nie? Sytuacja ta skłoniła mnie ku pochyleniu się nad tematem predestynacji i wolnej woli, tak że no, trochę filozofuję sobie w tym dzisiejszym rozdziale - mam nadzieję, że nie za bardzo i że z sensownymi wnioskami. A jak kogoś nie interesuje predestynacja, to zawsze może się dowiedzieć, ile Mojżesz miał lat, albo co Bóg w namiocie robił z Jozuem.

1 I jeszcze Mojżesz odezwał się tymi słowami do Izraela: 2 «Dziś mam już sto dwadzieścia lat.

Fju, no to dużo... To znaczy, że przy objawieniu na górze Synaj miał już około osiemdziesiąt.

Pwt 13 - gdy bóg pogański uczyni jakiś cud

Dzisiejszy rozdział mówi nam przez Mojżesza (bo to on jest cały czas narratorem) o... bałwochwalstwie. Jak zwykle. Okazuje się jednak, że bałwochwalstwo to temat barwny i szeroki, i o ile wcześniej Mojżesz często się powtarzał, o tyle teraz jest już mowa o bałwochwalstwie w całkiem nowych wydaniach. Szczególnie ważny jest początek rozdziału, gdyż może on chrześcijanom rozwiewać wątpliwości związane z różnymi paranormalnymi wydarzeniami. No, albo je namnażać - w zależności od stanu ducha i parafii. Zapraszam.

1 Tych wszystkich rzeczy, przeze mnie nakazanych, pilnie będziesz przestrzegał, by je wykonać: niczego nie dodasz i niczego nie ujmiesz.

Pwt 8 - kilka pięknych słów o relacji Boga z Izraelem

Dzisiejszy rozdział jest krótki, niby mało odkrywczy. Jest w nim jednak moc i niezwykłość, bo mówi on o rzeczach i postawach, które stanowią istotę relacji człowieka z Bogiem. Mam nadzieję, że wasze odczucie na jego temat jest podobne jak moje.

1 Pilnie przestrzegajcie wykonywania każdego polecenia, które ja wydaję dzisiaj, abyście żyli, rozmnażali się i weszli w posiadanie ziemi, którą Pan poprzysiągł [dać] waszym przodkom.
2 Pamiętaj na wszystkie drogi, którymi cię prowadził Pan, Bóg twój, przez te czterdzieści lat na pustyni, aby cię utrapić, wypróbować i poznać, co jest w twym sercu; czy strzeżesz Jego nakazu, czy też nie.

Pwt 6 - pierwsze przykazanie miłości pisane na drzwiach

Zdjęcie po lewej przedstawia mezuzę - to taki mały zamykany zwój z tekstem w środku, który wyznawcy judaizmu przyklejają na swoich drzwiach (więcej o tym można przeczytać tutaj). W dzisiejszym rozdziale znajduje się właśnie fragment, z którego wziął się ten zwyczaj.

Oprócz tego rozdział dzisiejszy zawiera tzw. pierwsze przykazanie miłości, które mówi, aby kochać Boga całym sobą. Trochę się przy tej okazji rozwodzę nad tym, z czego tak naprawdę składa się człowiek.

Pwt 4 - o kulcie obrazów raz jeszcze

W tym rozdziale Mojżesz krótko podsumowuje prawa, jakie Izrael otrzymał od Boga, podkreślając jednocześnie bardzo wagę drugiego przykazania dekalogu, tego, które zabrania tworzenia sobie posągów i obrazów oraz ich czci. Mowa jest także o karze rozproszenia Izraelitów wśród innych narodów, oraz parę innych ciekawych wzmianek między wierszami, np. o bojaźni Bożej albo szczególności Dziesięciu Przykazań względem pozostałych praw.

1 A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, które uczę was wypełniać, abyście żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Pan, Bóg waszych ojców.

Lb 23 - jak Balak kombinował, by Żydów Bóg mu przeklął

Dzisiejszy rozdział jest ciekawy i dość zabawny nawet. Balak chce, żeby Balaam przeklął Izraela, ale ten ciągle im błogosławi. Przy okazji mamy tutaj dość sporo różnych "rodzynków", takich jak ciekawe porównania, opis przyszłości Izraela, wspomnienie o konsekwencji Boga i chyba nawet zapowiedź przyjścia Chrystusa.

1 Wtedy rzekł Balaam do Balaka: «Wznieś mi tu siedem ołtarzy i przyprowadź mi siedem młodych cielców i siedem baranów». 2 Balak uczynił według życzenia Balaama, i ofiarowali wspólnie na każdym ołtarzu młodego cielca i barana. 3 Wtedy rzekł Balaam do Balaka: «Pozostań tu przy twojej całopalnej ofierze, ja zaś odejdę. Może objawi mi się Pan, a co mi dozwoli zobaczyć, oznajmię tobie». I poszedł na bezdrzewny pagórek.

Lb 22 - czyim głosem gadał osioł? - historia o Balaamie

Dzisiejszy rozdział jest dość ciekawy. Dużo w nim analizuję, może nawet za dużo, ale mam nadzieję, że przynajmniej udało mi się wyczerpać związane z tym rozdziałem problemy.

A mowa jest konkretnie o Balaamie i jego oślicy, która uratowała go przed mieczem anioła Bożego, a następnie zaczęła mówić ludzkim głosem. Wszystko zaś odbywa się w kontekście powszechnego przerażenia, jakie Izraelici rozsiewają po okolicznych ludach.

1 Potem Izraelici ruszyli dalej i rozbili namioty na równinach Moabu po drugiej stronie Jordanu, naprzeciw Jerycha.