Joz 24 - ostatnie słowa Jozuego

To już ostatni rozdział Księgi Jozuego. Znajdują się w nim słowa, które przez Jozuego Bóg powiedział do Izraelitów. Mamy też wiele niecodziennych ciekawostek (jak pochowanie zwłok Józefa), wiele nawiązań do wcześniejszych wydarzeń (w sumie to jest tu streszczenie całej historii Izraela od czasów Abrahama jeszcze), no i ostatecznie opisaną śmierć Jozuego. Niezwykłością w dzisiejszym rozdziale są też pewne fragmenty przytaczane przez BT w przypisach, których wiarygodność nie jest pewna. Trochę się tu nad nimi rozwodzę.

Joz 23 - Jozue musi odejść z tej pięknej ziemi, którą dał mu Bóg

Również na Jozuego musiała przyjść wreszcie starość. W dzisiejszym rozdziale wygłasza on swoją przedśmiertną mowę (choć jeszcze nie ostatnią). Podsumowuje dorobek swojego życia (o ile to dobre określenie na coś, co Bóg mu po prostu dał), rozdziela pozostałych do pokonania wrogów pomiędzy wszystkie plemiona, a także przestrzega Izraelitów przed kontaktami z pogaństwem. No i trzeba przyznać, że styl jego mowy ma w sobie dużo poetyckości.

Joz 22 - niedoszła wojna domowa o ołtarz

Dzisiejszy rozdział dla odmiany jest ciekawy. Opisuje pewien incydent, który się zdarzył odnośnie Izraela po wschodniej stronie Jordanu. W sumie wojna domowa wisiała na włosku, a wszystko przez nadgorliwość jednych i drugich.

1 Jozue wezwał wówczas Rubenitów, Gadytów i połowę pokolenia Manassesa 2 i rzekł do nich: «Spełniliście wszystko, co wam polecił Mojżesz, sługa Pana, i słuchaliście też głosu mojego zawsze, gdy wam rozkazywałem.

Joz 21 - lewici dostają miasta

Dziś mowa jest o miastach lewitów - kto ile dostał i od kogo. A ja się zastanawiam, czemu potomkowie Aarona dostali najwięcej.

1 Przyszli przełożeni rodów lewickich do arcykapłana Eleazara, do Jozuego, syna Nuna, i do naczelników rodów pokoleń Izraelitów 2 i rzekli do nich w Szilo w kraju Kanaan: «Pan polecił przez Mojżesza, aby nam dano miasta na zamieszkanie wraz z ich pastwiskami dla naszego bydła».

Joz 20 - krótko o miastach dla zabójców

Tak krótkiego rozdziału nie było dawno. W dzisiejszym mowa jest o ustanowieniu miast ucieczki dla zabójców i oskarżonych. Nie jest to nic w sumie nic odkrywczego, Bóg już parę razy wspominał o tych miastach, teraz po prostu nakazy te zostają przez Jozuego zrealizowane.

1 Pan przemówił do Jozuego tymi słowami: 2 «Powiesz Izraelitom: wyznaczcie sobie miasta ucieczki, o których mówiłem wam przez Mojżesza; 3 aby tam mógł uciec zabójca, który by zabił człowieka przez nieuwagę, nierozmyślnie.

Joz 19 - czemu Symeon ma się zmieszać z Judą?

W dzisiejszym rozdziale podział ziem się kończy. Wreszcie. Rzutem na taśmę przedstawione mamy granice Symeona, Zabulona, Issachara, Asera, Neftalego i Dana, a potem jeszcze jest wzmianka o prywatnym mieście Jozuego (tzn. żywego Jozuego - on się jeszcze swojego plemienia nie dorobił). Zwłaszcza ciekawa jest sytuacja plemienia Symeona i jej związek z wcześniejszymi wydarzeniami z Księgi Rodzaju.

1 Drugi los przypadł w udziale Symeonowi - pokoleniu potomków Symeona - według ich rodów, a dział ich znajdował się pośród dziedzictwa potomków Judy.

Joz 18 - czy Beniaminowi starczy miast?

Jozue dzieli ziemię po raz drugi. A konkretnie - dzieli tą jeszcze niepodzieloną. W dzisiejszym rozdziale opisane są w bardzo dokładny sposób granice ziemi plemienia Beniamina. A ja się zastanawiam, czemu dostali oni tak mało.

1 Cała społeczność Izraelitów zgromadziła się w Szilo i wzniesiono tam Namiot Spotkania.

A więc Szilo staje się jakby stolicą. Przynajmniej tymczasowo.

Joz 17 - za mało ziemi dla plemion Józefa

W dzisiejszym rozdziale opisane są ziemie przypadające w udziale potomkom Manassesa (syna Józefa). Jest przy tym kilka zastanawiających ciekawostek. A pod koniec rozdziału plemię to wraz ze swoimi braćmi, Efraimitami, skarży się Jozuemu, że dał im za mało ziemi. Ot, typowo ludzka sytuacja...

1 A oto dział wylosowany dla pokolenia Manassesa, który był pierworodnym Józefa. Makir, pierworodny Manassesa, ojciec Gileada, ponieważ był wojownikiem, otrzymał Gilead i Baszan.

Joz 16 - krótko o ziemiach Efraima

Dziś wyjątkowo krótki rozdział mamy. Opisane są granice plemienia Efraima. Sam opis mało nam mówi, jak ktoś chce poznać, jak te granice wyglądały, to mapka jest tutaj. W zasadzie tylko jeden szczegół w tym rozdziale zwrócił moją uwagę, chodzi o naród, który został u Efraimitów w niewoli. A poza tym żadnych więcej ciekawostek dzisiaj nie ma.

Joz 15 - czy Żydzi umieli liczyć? - spis miast Judy

Dzisiejszy rozdział jest tak średnio ciekawy, choć bogaty w ciekawostki. Mamy tutaj spis wszystkich miast, jakie przypadły plemieniu Judy, no i niektóre nazwy znane są Księgi Rodzaju, a niektóre nawet z mediów. Piszący te słowa najwyraźniej mieli małe problemy z matematyką, bo się liczby miast miejscami nie zgadzają. No i jest też taki mały smaczek o tym, jak Kaleb wydawał córkę za mąż.

Joz 14 - jak staruszek Kaleb wybrał się na wojnę

Dzisiejszy rozdział krótki jest, ale fajny dosyć. Szczególnie ciekawa jest druga jego część, gdzie wzmianka jest o Kalebie, który w wieku 85 lat wybrał się na wyprawę wojenną przeciw Anakitom, którzy byli olbrzymami. Przebieg wojny nie jest w ogóle opisany, ale cała sytuacja jest niewątpliwie niezwykła.

1 Oto co otrzymali w dziedzictwie Izraelici w kraju Kanaan, co im przeznaczyli w dziedzictwie kapłan Eleazar i Jozue, syn Nuna, i naczelnicy szczepów pokoleń izraleskich.

Joz 13 - Jozue zaczyna dzielić kraj

Dzisiejszy rozdział jest pierwszym z serii rozdziałów opisujących podział terytorialny Izraela, która to seria będzie się trochę ciągnąć. Minus tego jest taki, że spis wszystkich miast, ziem i byłych królów jest nudny. Plus - że nie trzeba tak dużo komentować, więc mam mniej roboty (teoretycznie przynajmniej). A kontekst całego tego spisu jest taki, że Jozue się starzeje i Bóg mu każe dokonać podziału ziem.

1 Gdy Jozue zestarzał się i był w podeszłym wieku, rzekł Pan do niego: «Jesteś stary, w podeszłym wieku, a pozostał jeszcze znaczny kraj do zdobycia.

Joz 12 - ilu królów zabił Jozue?

Dzisiejszy rozdział jest krótki i formalny w zasadzie. Jest to spis wszystkich królów, których pokonał Jozue, a wcześniej jeszcze Mojżesz. Jest ich naprawdę sporo, nie wszyscy byli opisani wcześniej, bo te walki pewnie się potem robiły dość monotonne. Dlatego dobrze, że ktoś siadł i wszystkich policzył.

Joz 11 - pospolite ruszenie Kananejczyków

Dzisiejszy rozdział mówi o wielkiej bitwie Jozuego nad wodami Meromu. Po lewej stronie zamieszczam mapkę pokazującą mniej więcej, jak wyglądały te jego podboje (łącznie z wcześniejszymi). Po owej bitwie skrótowo opisane są jeszcze inne mniejsze potyczki, w tym również wojny z olbrzymami (mimo iż Mojżesz myślał, że już ich nie ma). Ogółem dość ciekawy rozdział.

1 Jabin, król Chasoru, usłyszawszy o tym, powiadomił Jobaba, króla Madonu, króla Szimronu, króla Akszafu 2 i królów zamieszkałych na północy, w górach i na równinie, na południu od Kinneret, w Szefeli i na wyżynach Doru na zachodzie, 3 Kananejczyków na wschodzie i na zachodzie, Amorytów, Chetytów, Peryzzytów, Jebusytów na górze i Chiwwitów u stóp Hermonu w krainie Mispa. 4 Wyruszyli oni z całym swym wojskiem, ludem mnogim jak piasek na wybrzeżu morza i z olbrzymią liczbą koni i rydwanów.

Joz 10 - jak Bóg wstrzymał słońce i rzucał w ludzi kamieniami

Dzisiejszy rozdział jest jednym z ciekawszych - mówi o wojnie. A w zasadzie o pasmie zwycięstw Jozuego i tym, jak Bóg mu pomagał. Mowa jest o rzucaniu kamieniami z nieba oraz zatrzymywaniu dnia, aby nie trzeba było wyrzynać wrogów po ciemku. Cóż, wątpiący raczej mają z tym rozdziałem spore problemy, bo fakt faktem, są w nim rzeczy nieprawdopodobne.

1 Gdy Adonisedek, król Jerozolimy, usłyszał, że Jozue zdobył Aj i obłożył je klątwą na zniszczenie, postępując tak samo z Aj i jego królem, jak postąpił z Jerychem i jego królem, oraz że mieszkańcy Gibeonu zawarli pokój z Izraelitami i zamieszkali pośród nich, 2 wywołało to wielkie przerażenie, gdyż Gibeon było miastem wielkim, jak jedno z miast królewskich, większe było od Aj, a wszyscy mieszkańcy byli waleczni.

Joz 9 - cwaniaki z Gibeonu

Poprzedni rozdział był o idiotach, to ten jest dla odmiany o cwaniakach. Naród zwany Chiwwitami podstępem zapewnił sobie nietykalność ze strony Izraela, mimo iż normalnie dawno poszedłby w ślady mieszkańców Jerycha i Aj. Byli oni niezwykle dobrze poinformowani o sytuacji Izraela, jego kulturze i historii, no i całkiem dobrze sobie to wszystko wykombinowali. Rozdział na pewno godny polecenia.

1 Gdy dowiedzieli się o tym królowie zamieszkali za Jordanem, na wzgórzu, na nizinie i wzdłuż brzegu Morza Wielkiego aż do Libanu: Chetyci, Amoryci, Kananejczycy, Peryzzyci, Chiwwici i Jebusyci, 2 sprzymierzyli się ze sobą, by walczyć wspólnie przeciw Jozuemu i Izraelitom.

Joz 8 - idioci z miasta Aj

Dzisiejszy rozdział jest całkiem fajny. Mówi o zdobyciu miasta Aj, które to raz już się obroniło. Tym razem więc Jozue wymyśla chytry plan, natomiast mieszkańcy miasta popisują się wyjątkową głupotą. I to popisują się przedśmiertnie. Ciekawa jest nagła zmiana postawy u Jozuego i rola Boga w tym wszystkim, no i ogółem cały opis czyta się bardzo przyjemnie. Na koniec zaś pojawiają się jeszcze dwie góry, Ebal i Garizim, te od błogosławieństwa i przekleństwa.

1 Wtedy Pan rzekł do Jozuego: «Nie bój się i nie trać odwagi! Weź ze sobą wszystkich wojowników, powstań i wyrusz przeciw Aj. Patrz: oto wydaję w twoje ręce króla Aj, jego lud, miasto i kraj.

Joz 7 - co się stało świętokradcy i rodzinie jego

Dziś mamy rozdział trudny. Nawet bardzo trudny. Dawno nie było trudnych rozdziałów, więc właśnie nadszedł czas na jeden z nich. Jeden z Izraelitów zgrzeszył, gdyż wziął sobie rzecz objętą klątwą. Potem jednak przyznał się do wszystkiego i nawet wskazał miejsce, gdzie to zakopał. A potem? Cóż, o tym przeczytacie wewnątrz rozdziału.

1 Izraelici dopuścili się przestępstwa na rzeczach obłożonych klątwą. Akan, syn Karmiego, syna Zabdiego, syna Zeracha z pokolenia Judy, przywłaszczył sobie coś z dobra obłożonego klątwą, dlatego zapłonął gniew Pana przeciw synom Izraela.

Joz 6 - o dęciu w trąbę i darciu mordy - zniszczenie Jerycha

Dzisiejszy rozdział mówi o zniszczeniu miasta Jerycho. Historia jest to raczej dość znana powszechnie, powiem więc tyle, że Bóg zniszczył mury miasta przy współuczestnictwie trąb i okrzyków. Natomiast spostrzeżenie, jakie można w dzisiejszym rozdziale uczynić, to wyjaśnienie, na czym polegała klątwa, obłożenie czegoś klątwą. Może nie jest to powiedziane tak wprost, ale można się domyślać i ja to właśnie robię.

1 Jerycho było silnie umocnione i zamknięte przed Izraelitami. Nikt nie wychodził ani nie wchodził.

Znaczy, że wiedzieli już dawno, co się szykuje.

Joz 5 - wielkie obrzezanie i koniec manny z nieba

Dzisiejszy rozdział znów jest krótki, a mówi o masowym obrzezaniu nowego pokolenia Izraela, o pierwszej Passze w Kanaanie, o tym, jak manna z nieba przestała padać, a także o spotkaniu Jozuego z aniołem. No, przyznać trzeba, że dość symboliczny rozdział.

1 Gdy wszyscy królowie amoryccy, mieszkający za Jordanem w zachodniej krainie, i wszyscy królowie kananejscy, zamieszkali wzdłuż morza, usłyszeli, że Pan osuszył wody Jordanu przed Izraelitami, aż się przeprawili, zatrwożyło się ich serce i nie mieli już odwagi wobec Izraelitów.